Bartłomiej Talaga

Wystawa prezenentowała trzy części projektu, powstałe w oparciu o różne strategie rejestracji: Z centrum – wielowarstwowa kompozycja śródmiejskiej tkanki miasta, zbudowana bezpośrednio na ścianie galerii przy użyciu zużytych billboardów, fotografii i polaroidów. Układ rozwijał się w kilkuetapowym procesie jako forma mapy intuicyjnej, opartej na rezonansie relacji wyłaniających się obrazów. Peryferia – cykl badający strefy graniczne między miastem a naturą. Oprócz fotografii wykonanych w świetle widzialnym użyte zostały materiały światłoczułe rejestrujące podczerwień, co pozwoliło uchwycić struktury niewidoczne w percepcji bezpośredniej. Getto – praca odnosząca się do terenu dawnego Litzmannstadt Ghetto. Nie rekonstruuje wydarzeń historycznych; koncentruje się na świetle, cieniu i pustce jako nośnikach pamięci zbiorowej i indywidualnej. Utwór ma charakter kontemplacyjny i ukierunkowany na doświadczenie obecności nieobecnych. Jest to zaproszenie do uważnego trwania i przekroczenia własnych opresyjnych obszarów egzystencji. „Partytury Miasta” rozwijają autorską koncepcję brzmienia jako pola wspólnego dla fotografii, sound art i sztuki wideo. Brzmienie jest namysłem nad alternatywną możliwością interpretacji twórczych działań wizualnych. Projekt opiera się na rozumieniu fotografii jako potencjału słuchania przestrzeni. Poszczególne obrazy funkcjonują jak próbki (sample) wydzielone z przepływu doświadczenia, podczas gdy układ całości nawiązuje do zapisu ciągłej fali — przebiegu czasu, ruchu i obecności. W efekcie fotografia staje się nie tylko obrazem, lecz narzędziem analizy brzmienia miasta. Wystawa odbywa się w ramach #ŁódźArtNow – Miesiąca Sztuki w Łodzi i towarzyszy programowi „Pulsowanie Codzienności”. Wernisaż: 14.11.2025, godz. 20:00 Miejsce: ul. Piotrkowska 147, II piętro (wejście w podwórzu) Kurator: @kuba__szkudlarek Dokumentacja foto: Zbyszek Olszyna Projekt „Partytury miasta” realizowany jest dzięki środkom otrzymanym w ramach stypendium artystycznego Miasta Łodzi

2025 -> PIERWOTNE BRZMIENIE, Archeologia Fotografii, Warszawa
2025 -> REFLEKSY, Zachęta Narodowa Galeria Sztuki, Warszawa
2024 -> ACTIVE CARBON, HOYM Industry Fest, Rybnik
2023 -> TRIPLE AXIS, 20 Biennale Sztuki Mediów WRO, Wrocław
2021 -> GRUZ, POS, Fotofestiwal, Łódź

Spacer po lesie to prowokowanie i odkrywanie zbiegów okoliczności, które, pozornie nieistotne, stają się olśnieniami. Przy odrobinie szczęścia fotografia może przywoływać je jako echa doświadczonych momentów. Spacerowanie po okolicy i ciągłe powracanie w te same energetyczne i prywatne miejsca jest znakiem, że Wszechświat prowadzi z nami grę. Pozostaje pytanie kim jest twórca – projektantem wspomnień, który układa na gridzie własnych przekonań sytuacje ważne, intensywne i autentyczne? Czy może flâneur’em? Z tymi dylematami spacerowałem po Polesiu (2019-2021) – dzielnicy, w której mieszkam. Tutaj przyroda, tkanka miejska, człowiek – wszystko inaczej się przenika. Łagodniej. Wspomnienia nakładają się i rezonują… Może jestem tutaj dzieckiem, które szuka idealnego patyka? Projekt był prezentowany w kilku punktach, galeriach i lokalnych ośrodkach kultury. Chciałem zachęcić widza do spaceru – wędrówki po ustalonym szlaku. Centrum wydarzeń był Poleski Ośrodek Sztuki – wizualna część projektu w formie wystawy site-specific oraz książka fotograficzna. Całość projektu dopełniło wydarzenie multimedialne (25.06.2021) pt. „Gruz” wykonane przez Aleksandrę Chciuk, Mateusza Wysockiego, Filipa Gabriela Pudło i Bartłomieja Talagę wraz z wizualizacjami Tomasza Rozszczybiuka.

Każdy związek, zdolny do krystalizacji posiada wewnętrzne prawidło – wzór, według którego wzrasta. Jeśli podczas doświadczenia cząsteczki skrystalizują się w miejscach nieprzewidzianych przez siatkę geometryczną, powstaje defekt. Niedoskonałość kryształu może być jednak nadal piękna i zasadna. Krystalizacja staje się dla mnie metaforą twórczości, jej procesów, sukcesów i błędów.

“Crystallization processes” to projekt, w którym korzystam z instrumentu fotografii do badania krystalizacji jako naturalnego procesu w kontekście metody twórczej – sposobu formowania dzieła. W 2019 roku powołałem tymczasowe miejsce badań ZPMSKIPF (The processing plant of artificial materials, crystallization and photochemical processes), gdzie zestawiałem ze sobą wcześniejsze prace w synchronizacji z obiektami specjalnie przygotowanymi na wystawę - artefaktami będącymi efektem eksperymentów chemicznych.

Przedstawiam dokumentację z przestrzeni ZPMSKIPF, pojedyncze prace ilustrujące efekty hodowania kryształów siarczanu miedzi [CuSO4*5H2O] oraz pracę przedstawiająca umieranie organicznej materii ekranu ciekłokrystalicznego, której towarzyszy video.

Wszystkie kultury przed naszą, własną traktowały wyglądy jako znaki skierowane do żyjących. Wszystko było legendą: istniało po to, by mogło zostać odczytane przez oko. Wyglądy ujawniały podobieństwa, analogie, sympatie, antypatie, a każda z tych relacji była nośnikiem sensu. Suma owych sensów tłumaczyła wszechświat. Kartezjańska rewolucja podważyła fundament wszelkich podobnych eksplikacji. Nie liczył się już związek pomiędzy wyglądami rzeczy. Miara i różnica zaczęły liczyć się o wiele bardziej niż wizualne korespondencje. Świat czysto fizyczny nie był już w stanie ujawniać sensu sam z siebie, mógł to uczynić wyłącznie, gdy badał go rozum, stając się probierzem tego, co duchowe. Wyglądy przestały mieć wiele twarzy jak słowa w dialogu. Stały się gęste i nieprzejrzyste, wymagały dysekcji

John Berger

ciemnia / jaśnia. Zaproponowana przez Bartka Talagę para pojęć nie tworzy dychotomii, ani dialektycznej pary, lecz wyznacza spektrum; spektrum zmysłowo poznawalnego świata. Tym zaś, co rysuje jego kontury jest światło - prawdziwy przedmiot czy też medium pracy artysty. Wystawa, której otwarcie przywołuje na myśl strukturę rytuału przejścia, zanurza odbiorcę w autonomicznym środowisku; świecie nie tyle rozpiętym między światłem i ciemnością, co - napędzany tą różnicą „ciśnień“ - powoli wirującym.[…] Talaga posługuje się najróżniejszymi mediacjami technologicznymi, opartymi na projekcji optycznej. Towarzyszące nam od wieków projekcje rozumiane jako ekstensje zmysłów są dla niego wyrazem „potrzeby rejestracji świata zjawisk“, a więc wytworzenia dystansu, jakiego wymaga obserwacja (w przeciwieństwie do dysekcji, która jest symulacją immanencji). Technologiczny wymiar prac artysty jest więc ich filozoficzną podstawą, a nie przygodną cechą i uczestniczy w formułowaniu pytań, dotyczących „zestrajania” się człowieka z otaczającym go światem. //Krzystof Pijarski//

W komputerowym środowisku — precyzyjnym systemie algorytmów — przypadek czy błąd nie powinien zaistnieć. Wyjątkiem jest funkcja random celowo stworzona w programowaniu do generowania przypadku. Wizualne przekłamanie może powstać, gdy karta graficzna źle zinterpretuje dane, które ma wyświetlić. W ten sposób powstaje cykl "Niepożą_dane / Intrusive-data“. Przypadkowy obraz pozbawiony treści zapisuję robiąc zrzut z ekranu. Zarejestrowany szum (glitch), uświadamia mi trudności komunikacji interpersonalnej w wirtualnej rzeczywistości. Natomiast przypadek stanowi nieoczekiwany punkt zwrotny; zaskakuje, ujawnia lukę w precyzyjnym systemie – szczelinę, przez którą przedostaje się alternatywna jakość.

Cykl interior/exterior powstał na terenie międzynarodowych targów „Messe Frankfurt”. Kilka razy w ciągu roku z całego świata przyjeżdżają tam setki handlowców i biznesmenów, by załatwiać ważne interesy. Przez cztery lata obserwowałem ogromne obszary 578 000 m² przygotowane dla 64 000 wystawców i 3 000 000 klientów. Podczas pięciu wizyt mogłem przez dłuższy czas poznawać i oswajać ten osobliwy teren. Miejsce funkcjonuje jedynie w dzień, nocą pozostając niczyje. Zafascynowała mnie imponująca architektura, która tworzy samoistny organizm tętniący życiem, symulujący relacje międzyludzkie. Nazwa „Messe” oznacza „targ” ale też „mszę” – to rytuał wymiany dóbr we współczesnej świątyni. Poszukiwałem najodpowiedniejszych punktów widzenia, w których poszczególne elementy zestrojone w kompozycję, pozwalały konstruować obraz – zapis projekcji światła, które, ujawnia przestrzeń, ożywia kolor i nadaje realności symboliczny wymiar. Interior/Exterior to poszukiwanie człowieka w przestrzeni, pomiędzy wewnętrznym przeżyciem a zewnętrznym doświadczeniem. 

Prezentowane fotografie są fragmentem magisterskiego dyplomu, którego opiekunem był prof. Grzegorz Przyborek.